Cuxhaven

Stroom mee, geen wind, wel mist.
Het eerste dat Ben vanochtend zei was: “dit is toch geen vakantie”. De wekker ging om 5 uur op Norderney en om 5.50 maakten we de trossen los. Stroom mee en nauwelijks wind op weg naar Cuxhaven. Onderweg zagen we op de vlakke zee regelmatig een nieuwsgierig kopje van een zeehond. We voeren uit met een kleine grijskoppige armada, want ieder wil op het juiste tijdstip bij de Elbe zijn. De wind bleef weg en de mist kwam. De wereld werd steeds kleiner, we hadden op het laatste misschien nog 50 meter zicht en toch kwam er geen eind aan de wereld. Toen we de Elbe opvoeren, waren we zeer gelukkig met onze duidelijke kaartplotter, want bijna alle informatie ontvingen we via dat apparaat. De grote schepen op de Elbe gaven geluidssignalen, maar we zagen geen schip, ontdekten wel de golven. Zo’n signaal met een misthoorn dat met enige regelmaat is te horen, heeft iets onheilspellends. Het zicht was zo beperkt, dat we vlak voor de haven pas de bebouwing zagen. Ons plan eventueel naar Brünsbüttel te varen (begin Noord-Oostzeekanaal) lieten we aan ons voorbij gaan, want de Elbe oversteken durfden we niet aan.

 

                         Vertrek vanaf Norderney, zie vlag                      Vlag op nieuwe plek                             Zoekplaatjes naar boeien

Vakatiegevoel
De haven van “Cux” is bekend voor ons en altijd weer een belevenis om aan te leggen tussen vele nationaliteiten, zoals Engelsen, Zweden, Denen,  Duitsers en de vele Nederlanders.. Intussen trok de mist steeds meer op en konden we lekker in het zonnetje op het achterdek bijkomen van een enerverende en vermoeiende tocht. Een korte wandeling naar de stad voor wat boodschappen en een praatje met medezeilers over de zeer dichte mist maakte toch wel het vakantiegevoel compleet en schiep een band. Het echtpaar waar we even mee babbelden, heeft ook als doel Helsinki Zij hopen het te bereiken, maar willen net als wij zoveel mogelijk kunnen zeilen. Lukt dat niet, dan geen Helsinki en zo denken wij er ook over.