Terug in Denemarken

Zondagochtend rituelen zie ik vaak bij Eva Jinek op zondag. Thuis is ons ritueel een compleet gedekte tafel (op andere dagen even snel een placemat) vers gebakken broodjes, een gekookt eitje met een zachte dooier (Ben”s verdienste), thee en jus d’orange. Meestal doen we dat op de boot ook, behalve vandaag, want daar hadden we een reden voor. We lagen mooi aan de wal op Utklippan, maar in een druk seizoen is dat nooit voor lange duur. Twee Halberg Rassy’s met Duitse echtparen van onze leeftijd vroegen gisteren of ze naast ons mochten liggen. Natuurlijk kan je dat niet weigeren en beleefd als ze zijn, vroegen ze: “Wie spät wollen sie abfahren”? Wij zeiden: “um sechs”. Ze verblikten of verbloosden niet en accepteerden dat als normaal. Echter toen wij s’avonds rond negen uur vroegen of we even van plaats zouden wisselen, zodat wij aan de buitenkant kwamen te liggen, werden ze alle twee meteen actief. We voeren vanochtend om half zes redelijk geruisloos onder een strakblauwe hemel de zee op. Ons ontbijt was karig, geen ei, geen jus, slechts een droge cracker en wat thee op weg naar het piepkleine eilandje Christiansö en Fredericsö ongeveer 10 mijl noord-oost vanaf het grotere eiland Bornholm.

De voormalige kazerne	De drie eilandjes	Eén van de speciale bewoners

Christiansö-Frederiksö (en onbewoonde vogeleiland)
De reden dat we zo vroeg zijn vertrokken is heel simpel. De overtocht is ruim 40 mijl en in de ochtend gaf de Deense weerdienst aan dat we een perfecte wind zouden krijgen. En dat was zo, windkracht 3-4Bft noordwest en dat betekende in één strakke lijn naar ons doel. We zagen het kleine eilandje wel al twee uur voor onze aankomst. Het is een echte drukke toeristische haven waar je “gestapeld” moet liggen. De havenmeester begroette ons en hielp met aanleggen en vanwege onze vroege komst lagen we gewoon aan de wal. Dat duurde niet lang, want voor we het wisten lagen we volledig ingebouwd. En we begrijpen wel waarom. Het zijn twee schitterende bewoonde eilandje verbonden met een smalle loopbrug waar maximaal 10 personen tegelijk op mogen lopen. Daarnaast is er en een onbewoond vogeleiland,  Zoals in het verleden met alle kleine eilandjes in zee, worden dit soort oorden gebruikt als militair terrein of als verbanningsoord voor gevangenen of besmettelijke zieken. Hier is het niet anders geweest. Op Christiansö staan de gebouwen nog die als kazerne dienst deden en op Frederiksö staan de kleine woonhuizen. Voorts natuurlijk de vele kanonnen en verdedigingsmuren met schietgaten. En dit soort eilandjes zijn ook altijd een rustplek voor vogels en dat is te zien aan de vele verschillende bloemen. En niet de vergeten, luid kwakende kikkers in een klein vijvertje. Het eilandje wordt in de zomer dagelijks met een grote boot vanaf de plaats Gudhjem bezocht met toeristen, die zwerven over de eilandjes, ijsjes eten, terrasjes bezoeken en dat alles hebben wij ook maar gedaan. Morgen willen wij naar de vertrekplaats van deze boot, Gudhjem,

Reisomstandigheden:
Utklippan-Christiansö-Fredericsö – 44 mijl – vertrokken om 5.30 uur en aangekomen om 12,45 uur. Wind NW 3-4 Bft. Temperatuur bij vertrek 15.3 graden en in de haven rond de 25 graden. Het was onbewolkt en we hadden de zon op het achterdek in de middag. We waren blij met onze bimini.